De stem van Lukas Batteau past eigenlijk helemaal niet in het cliché beeld van singer-songwriters. Dit omdat zijn stemgeluid meer lijkt te passen bij een rauwe rockband zoals Pearl Jam. En laat dat nou ook een band zijn waarmee Lukas is opgegroeid. Maar verder rijkt de Pearl Jam vergelijking niet. Lukas Batteau maakt melancholische indierockliedjes. Toch is zijn rauwe mannelijke stem het meest opvallende van het album ‘Wasteland’. Het is waarmee Lukas zich kan onderscheiden in het decennium van singer-songwriters.

Hoewel de stem niet iedereen meteen zal aanspreken, wordt het zelfs voor de meest kritische luisteraar aangenaam met meer luisterbeurten. Als een stijf nieuwe dekbed nadat hij gewassen is en je onder de verse dekens kruipt.

Een paar van de nummers die het meest opvallen is openingsnummer ‘Enchanted’, die Lukas als gevoelige songwriter neerzet. ‘Wasteland’ is juist gekozen als titelsong, het blijft in het hoofd hangen. De single ‘Dance For The Dead’ is gemaakt voor de radio, makkelijk mee te zingen, herkenbare tekst en uptempo met goede gitaarriffs, een banjo (op het album staat zelfs de ‘more banje edit’) en lekkere drums. De nieuwe single ‘Cannonball’ is een stuk donkerder en gevoeliger. In dit nummer komt Lukas stem goed tot zijn recht, hij laat verschillende toonhoogtes en stemverschillen horen. En niet geknutseld of geschoold, Lukas doet dit op een zeer aangename manier.

Lukas Batteau is een verhalenverteller. Wie goed luistert hoort van begin tot het einde van het album een levensverhaal. Een verhaal waarin Lukas zichzelf kwijt kan, zijn talenten en zijn gevoel. Melancholische indierock met een rauw stemgeluid. De half Amerikaanse en half Nederlandse muzikant zet een album neer waarmee hij een grote stap zet. Van twee goed ontvangen EP’s, gecombineerd met jarenlange podiumervaring (streven naar het beste), naar een debuutalbum dat het wachten waard was.

[LINK]