Yen Harley beschikt een stevige portie gitaargeweld, hoewel er met voldoende nuances en melodische afwisselingen gewerkt wordt. De rijke mannenstem van Batteau beschikt over een paradoxale schoonheid: een zachte ruwheid in de ondertoon met een melancholische warmte die oplicht tijdens de refreinen. Opener ‘Pearls’ is op dat vlak de perfecte samenvatting van de groep: een leuke instrumentale intro om vervolgens over te schakelen op een stevige riff.

DIGG

“Yen Harley uit Utrecht komt er op The Substance Of Things rond voor uit: ze hebben een voorliefde voor Amerikaanse alternatieve rock uit de jaren negentig en zijn schaamteloos nostalgisch. De melancholie druipt van de songs af, denk aan het langzame werk van Buffalo Tom, Pearl Jam en de Counting Crows. Die toonzetting is even wennen, hoeveel melancholie kan een mens aan? En toch: na een paar draaibeurten moeten we toegeven dat bandleider Lukas Batteau een gedegen songschrijver is die met Pearls, Call It Love en het afsluitende By Starlight een paar krakers aflevert. Why She Runs heeft een killer-riff in huis en Batteau’s zang is soulvol. The Substance Of Things heeft vooral te lijden onder de eenvormigheid in sfeer. Muzikaal kan het nog wat losser en rauwer; bij Dinosaur Jr. is een overdosis melancholie niet storend, om maar wat te noemen. Al met al valt er genoeg aan te merken op The Substance Of Things, maar de plaat laat wel degelijk een veelbelovende band horen. Want wie nostalgische dertigers inpakt, heeft goud in handen. JOHN DENEKAMP”

[Link naar OOR]

Dit debuut is een gevarieerd album van een band die goed op elkaar ingespeeld is. Het vindt het midden tussen rock en grunge, maar heeft bovenal vooral een niet-Nederlanse ondertoon. Een goed Nederlands debuut.

recensie details

Yen Harley
‘The Substance Of Things’
Munich/V2 Records
Yen Harley is een Nederlands drietal (live aangevuld met een extra bandlid) dat poprock maakt met een nostalgische inslag. Dat laatste wordt vooral veroorzaakt door de diepe stem van zanger Lukas Batteau. De man steekt er veel emotie mee in zijn muziek. De sound wordt – zoals op de MySpace ook te lezen staat – duidelijk beïnvloed door rockbands uit de jaren ’90. In de nummers op ‘The Substance Of Things’ worden de trucs uit de rockmuziek ook slim toegepast, zoals even inhouden en dan losbarsten. (bm)

April 2010 editie RifRaf Magazine)

in the Up Magazine April issue (# 65) there’s an interview with frontman Lukas Batteau of Yen Harley.

Link to interview

Yen Harley – The Substance Of Things

Voorttrekkende wolken in een wijd open lucht, een ogenschijnlijk oneindig veld en een klassiek ogende tempel. De cover van Yen Harley’s debuut is een statement voor hun niet modegevoelige melancholische rock.
De Utrechtse groep rond zanger/gitarist Lukas Batteau heeft in de afgelopen drie jaar onnoemelijk veel opgetreden en al een EP afgeleverd. Met alternatieve rock, zeer nostalgische alternatieve rock.

Zo erg dat de eerste indruk het idee geeft te maken te hebben met een verloren plaat van zo’n tien jaar terug. Bijna gedateerd, maar ook met iets bekends direct herkenbaar in het geluid. Simpel concluderend een teken dat melodische grunge niet dood is.

Pearl Jam

Ja, er is ruimte en schaamteloze liefde te horen voor Alice in Chains, Pearl Jam, Soundgarden, Smashing Pumpkins en Catherine Wheel in deze plaat. Goed geschreven en goed gespeeld. The Substance Of Things is zwaar en traag, met noise en harmonieën, en pakkende riffs zonder enige vorm van haast.

Bovendien klinken ze enorm Amerikaans, met een aantal perfecte singles. Call It Love, een up-tempo rocker, en Holes In The Sky en Family Man, wat rustigere maar directe meezingers.

Groots

Over het algemeen is de cd aan de trage kant, de band neemt de tijd op te bouwen. Dit wordt het beste gedemonstreerd door bijvoorbeeld The Seventh Day en Under Black Light. Dat maakt de plaat enigszins monotoon.

Te weinig veranderingen en te veel hetzelfde gevoel dat wordt weerspiegeld in alle nummers. Een groots gevoel, maar na een tijdje een beetje verstijvend. Hierdoor komt de neiging door de tracks te gaan skippen, maar dat is weliswaar onverdiend.

Eentonig

Yen Harley is goed en solide, maar biedt geen verrassingen. The Substance Of Things is een groeier, met een prachtige afsluiter, intens en uit het hart. Maar over het geheel genomen een beetje saai.

De stevige wortels in een duidelijk gedefinieerd geluid, hoe goed bedoeld en uitgevoerd dan ook, zal de reden zijn waarom mensen er niets mee kunnen of juist als een blok voorvallen.

6/10
© NU.nl/Sara Spanu
NU.NL